The Drift - december 025
2025 was het jaar waarin we ontdekten dat de toekomst van muziek niet gaat over het vervagen van grenzen, maar over het hertekenen ervan - niet alleen, maar samen.
Playlist
Mijn keuze
Tom Skinner - Kaleidoscopic Visions
Alvaro Lancellotti,Mateus Aleluia - A Calma
Zé Ibarra - Retrato de Maria Lúcia
Jacob Alon - Of Amber
Ganavya - Land
Terry Callier - 900 Miles - Remastered 2025
Studio 33_45
Joe Armon-Jones,Greentea Peng,Wu-Lu - Another Place - feat. Greentea Peng & Wu-Lu
Ebi Soda,Jianbo - red in tokyo
Makaya McCraven - What a Life
Vincent Mouton (Selection Mouton)
Phi-Psonics - Discovery
Ill Considered - Lavender
mark william lewis - Tomorrow is Perfect
Son of Chi,Omar Ka - We Carry Eden (Part 2)
Oren Ambarchi,Johan Berthling,Andreas Werliin - Chahar
GoGo Penguin,Daudi Matsiko - Forgive the Damages (feat. Daudi Matsiko)
The Sermon
Sinsuke Fujieda Group - Fukushima
The Cosmic Tones Research Trio,Roman Norfleet,Harlan Silverman,Kennedy Verrett - Ba Hi Yah
Omasta - Mandem
Takuro Okada - Mahidere Birhan
Green Cosmos - Vollmondscheinsonate
Florian Pellissier Quintet - La naissance de la comédie
Kelan Phil Cohran & Legacy - Theme
Kaleidoscopische visies: hoe 2025 ons leerde dat de mooiste dingen ontstaan wanneer mensen elkaar vinden
Elk jaar rond deze tijd verschijnen ze - de eindejaarlijsten. Pitchfork, The Quietus, Jazzwise, PopMatters - allemaal proberen ze hetzelfde: het jaar vangen in een lijst met nummers en titels. Maar wat als het jaar zelf de lijst is? Wat als 2025 niet ging over individuele albums, maar over de patronen die ontstonden wanneer mensen elkaar vonden?
Daarom begon ik deze laatste aflevering van The Drift met Tom Skinner's "Kaleidoscopic Visions" van zijn album Voices of Bishara. Kaleidoscopische visies - wat een perfecte titel om op dit muzikaal jaar terug te blikken. Want dat was 2025 toch? Een caleidoscoop. Elke keer dat je keek, een nieuw patroon. En eerlijk gezegd, in de echte wereld veranderden die patronen zich vaak sneller en vreemder dan ik ze kon begrijpen.
Maar laten we het bij de muziek houden, daar kan je altijd nieuwe schoonheid (en rust) in vinden. Want misschien is dat ook wel het punt - dat je in deze overweldigende wereld niet alles hoeft te begrijpen en dat je ook kan zien dat er veel moois aan het gebeuren is. Dat echte mensen, samen en dicht bij elkaar hun eigen nieuwe tradities smeedden.
Als oktober ging over het vervagen van grenzen, en november over de schoonheid van eenzaamheid, dan gaat deze laatste aflevering over de veelzijdigheid van wat er ontstaat wanneer al die stemmen elkaar vinden. Over de patronen die verschijnen wanneer licht door verschillende lenzen breekt.
En daarom deed ik deze laatste aflevering niet alleen. Ik vroeg collega verzamelaars - mensen wiens oren ik vertrouw, wiens reis ik volg - om hun caleidoscoop te delen. Hun visie op 2025. Vincent Mouton van Selection Mouton, Klaas en Steve van Studio 33_45, JB van Turtle Records in Brussel en Bart aka The Sermon.
Brazilië: Spirituele wortels, moderne takken
Maar eerst mijn eigen selectie, en die begint in Brazilië. Want 2025 was het jaar waarin Braziliaanse muzikanten hun spirituele wortels herontdekten en er heel boeiende nieuwe dingen mee maakten.
Alvaro Lancellotti's album Arruda, Alfazema e Guiné - vernoemd naar drie heilige planten uit de Umbanda traditie - is misschien wel het meest persoonlijke én universele album dat ik dit jaar hoorde. In "A Calma" zingt hij samen met Mateus Aleluia, de 88-jarige legende die in de jaren 60 en 70 met Os Tincoãs de fundamenten legde voor wat nu Afro-Braziliaanse spirituele muziek heet. De track voelt als een gesprek tussen generaties, tussen terreiro chants en moderne studio experimenten.
Nyro Higor's "Ciranda" neemt de traditionele Braziliaanse ciranda - een volksdans en lied - en tilt het naar iets totaal eigentijds. Het blijft trouw aan die circulaire beweging die in de naam zit, maar met een hedendaagse soul die de overbrugging tussen generaties voelbaar maakt.
En dan Zé Ibarra met "Retrato de Maria Lúcia" van zijn album Afim op Mr Bongo - zijn tweede solo-album uit 2025. Het is zo'n moment waarop je als luisteraar even vergeet waar je bent. Pure schoonheid. Ibarra laat horen hoe traditie en experiment gewoon hand in hand kunnen lopen.
Nina Maia sluit dit Braziliaanse vierluik af met "AMARGO" - de titel betekent bitter, en je hoort die bitterzoete kwaliteit in elke noot. Het is muziek die ruimte maakt voor complexe emoties, waar vreugde en melancholie naast elkaar kunnen bestaan.
Braziliaanse muziek in 2025 ging niet meer over bossa nova nostalgie. Het ging over een nieuwe generatie die de spirituele wortels van hun muziek - Umbanda, Candomblé, de Afro-Braziliaanse tradities - omarmt en daar iets totaal eigentijds van maakt.
JB van Turtle Records: Ontdekkingen net buiten de gebaande paden
Als eigenaar en bezieler van Turtle Records in Brussel heeft JB het momenteel bijzonder druk met het uitsturen van jullie kerstcadeaus, maar hij vond toch de tijd om een bijzonder mooi lijstje door te sturen. JB is iemand die dit jaar zoveel moois met me gedeeld heeft - tracks en albums waar ik anders misschien nooit bij terecht was gekomen. Zijn neus voor muziek die net buiten de gebaande paden ligt maar precies dáár zijn kracht vindt, dat is een gave.
Yazz Ahmed staat al jaren op mijn radar, maar "She Stands On The Shore" van haar album Paradise In The Hold is iets bijzonders. Ahmed - Brits-Bahreinse trompettiste - creëert muziek die beide werelden omarmt zonder ooit geforceerd te voelen.
Greg Foat is zo'n muzikant die al jaren consequent pareltjes blijft maken. "Awakening" met Jihad Darwish en Moses Boyd brengt Midden-Oosterse melodieën samen met die warme UK jazz sound. Boyd's drums - je herkent ze meteen - geven het net dat extra gewicht.
En dan een band die ik echt via JB heb ontdekt: SMG, de alias van Sam Moorhouse en George Moorhouse. "Seven Cane" is precies dat soort track waar JB goed in is: muziek die tussen genres zweeft, die je niet meteen kan plaatsen maar wel meteen voelt. Hypnotisch, groovy, iets mysterieus.
Dank je, JB, voor al die ontdekkingen dit jaar.
Bart aka The Sermon: Spiritual jazz als wereldtaal
En dan Bart, aka The Sermon. Een man die jazz preekt aan iedereen die wil luisteren, ook aan mensen die denken dat ze niet van jazz houden. Zijn selectie gaat de wereld over - Japan, Amerika, Tsjechië, Ethiopië, Duitsland. Vijf tracks die laten horen dat spiritual jazz geen geografische grenzen kent.
Sinsuke Fujieda Group uit Japan opent met "Fukushima" - een meditatie die tegelijk lokaal en universeel voelt. The Cosmic Tones Research Trio uit de VS volgt met "Ba Hi Yah" - gospel roots die door vrije jazz zijn gefilterd. Omasta uit Tsjechië met "Mandem" toont dat de spiritual jazz traditie ook in Oost-Europa bloeit. Takuro Okada brengt Ethiopische invloeden met "Mahidere Birhan", en Green Cosmos uit Duitsland sluit af met "Vollmondscheinsonate" - de naam alleen al roept beelden op van volle maan en nachtelijke rituelen.
Bart's selectie is een perfect voorbeeld van hoe muziek grenzen overstijgt, hoe een gemeenschappelijke spirituele zoektocht mensen verbindt van Tokyo tot Berlijn.
Klaas & Steve van Studio 33_45: De UK scene explodeert
Klaas en Steve van Studio 33_45 - twee gepassioneerde verzamelaars uit Gent die een neus hebben voor fijne funk, dub, hip hop en jazz - kozen ervoor om de UK jazz scene te belichten. En in de UK is dit jaar véél gebeurd. Ezra Collective speelde eind 2024 als eerste Jazz act in Wembley Arena - 10.000 mensen voor een jazz show, de grootste ooit in het VK.
Giles Peterson, de godfather van de UK Jazz scene zei in een interview: "Never before has there been such a strong community of amazing young jazz musicians in the UK." En hij kan het weten want is al sinds de jaren 80 bezig met het promoten van UK jazz via zijn radio shows en label Brownswood Recordings.
Joe Armon-Jones staat centraal in hun selectie - zijn tweedelige meesterwerk All The Quiet (8 kantjes!) toont waar de UK scene nu voor staat. "Another Place" met Greentea Peng en Wu-Lu is grenzeloos, collaborative, weigerend zich te laten categoriseren. Joe Armon-Jones is zo'n schakel die alles verbindt - jazz, grime, electronic, soul.
Ebi Soda uit Brighton maakt jazz die voelt als een warme deken op een koude dag. "red in tokyo" met Jianbo combineert die laid-back UK vibe met Japanse invloeden, en het resultaat is pure magie.
En dan Makaya McCraven - oké, die komt uit Chicago, maar zijn album Off The Record, een verzameling van 4 EP's met live opnames die hij onder andere in London opnam, maakte overal ophef dit jaar. In "What a Life" - die titel alleen al past heel goed bij 2025 - laat Makaya met zijn beats, zijn manier van samplen en herschikken horen hoe jazz uit de toekomst zou kunnen klinken.
Vincent Mouton: Gondwana Records & The Spiritual Jazz Continuum
Vincent Mouton van Selection Mouton sluit de gastcuraties af met een selectie die perfect aantoont waarom Gondwana Records een van de belangrijkste hedendaagse jazz labels is.
Phi-Psonics opent met "Mysteries Of The Dark" - Matthew Halsall's nieuwe collectief dat spirituele jazz naar nieuwe dimensies tilt. mark william lewis volgt met "Tomorrow is Perfect" - een titel die ook een statement is over hoop en vooruitkijken. Oren Ambarchi, Johan Berthling en Andreas Werliin brengen met "Chahar" experimentele texturen die de grenzen van jazz oprekken.
Ill Considered met "Lavender" vertegenwoordigt die Londense stroming van vrije improvisatie, en Son of Chi met Omar Ka sluiten af met "We Carry Eden (Part 2)" - een track die precies samenvat wat Vincent's selectie laat horen: we dragen het paradijs met ons mee, in de muziek die we maken en delen.
Wat 2025 ons leerde
2025 was het jaar waarin we ontdekten dat de toekomst van muziek niet gaat over het vervagen van grenzen - het gaat over het hertekenen ervan. Niet alleen, maar samen. Niet in isolatie, maar in community.
We hoorden Brazilië herontdekken wat altijd al daar was. We hoorden de UK scene exploderen met een nieuwe generatie die weigert zich in hokjes te laten duwen. We hoorden spiritual jazz als wereldtaal, gesproken van Tokyo tot Praag, van Chicago tot Brighton.
En we hoorden - in elk album, elke track, elke noot - mensen die elkaar vonden. Die samenwerkten. Die bruggen bouwden waar anderen muren bouwen.
Dit was The Drift, dit was 2025. Dank aan JB, Vincent, Bart, Klaas & Steve voor het delen van hun jaar. Dank jullie wel dat jullie meegewandeld hebben.
Volgend jaar gaan we verder. Andere wegen, nieuwe ontdekkingen. Maar altijd met nieuwsgierigheid als kompas.
