Wanderlist 345

Rituele Cadans voor de Kortste Dagen

Er is iets bijzonders aan vinyl in de winter. Misschien is het de manier waarop de naald door de groef trekt, als een reis door besneeuwd landschap. Of misschien is het gewoon dat de kortste dagen van het jaar vragen om aandacht—om muziek die niet alleen klinkt, maar ademt.

Vandaag neemt Wanderlist n° 345 je mee op een muzikale reis door nieuwe jazz en meditatieve hip-hop, perfect getimed voor het einde van het jaar wanneer nieuwe releases samenkomen met tijdloze ontdekkingen. Van Takuro Okada's contemplatieve opening tot Kahil El'Zabar's live meditatie, dit zijn twee uur vinyl die de winterse stilte een rituele cadans geven.

Eerste Uur: Focus op nieuwe Jazz & Hip Hop

Takuro Okada's "Portrait of Yanagi" opent onze reis met een eerlijkheid die alle haast wegneemt. Okada is een Japanse pianist die de ruimte tussen noten net zo belangrijk vindt als de noten zelf—een filosofie die perfect past bij deze winterse uitzending. "Portrait of Yanagi" komt van zijn recente album, een werk dat contemplatie en schoonheid combineert op een manier die zowel modern als tijdloos aanvoelt.

De overgang naar Florian Pellissier Quintet's "La naissance de la comédie" is geen toeval. Dit is de kersverse LP die ik dit jaar heb zitten uitmelken, en terecht. Pellissier is een Franse bassist die met zijn quintet een geluid heeft ontwikkeld dat tegelijk speels en diepzinnig is. "La naissance de la comédie"—de geboorte van komedie—verwijst naar die momenten waarop levensernst en lichtheid elkaar ontmoeten. Het is jazz die ademt, die ruimte laat, die niet bang is om stil te zijn voordat het weer spreekt.

Shay Hazan's "LPB" brengt ons naar andere territoria. Hazan is een producer en multi-instrumentalist uit Tel Aviv wiens werk de grenzen tussen elektronische muziek en organische jazz doet vervagen. "LPB" voelt als een loopstation van emoties—herhalend maar nooit statisch, meditatief maar nooit saai.

Sarathy Korwar's "We Take Things For Granted" is meer dan een titel—het is een statement. Korwar, een in India geboren drummer die nu in Londen woont, maakt muziek die vraagt om aandacht. Zijn werk combineert Zuid-Aziatische ritmes met jazz en elektronica, en "We Take Things For Granted" is een perfecte illustratie van zijn vermogen om culturele grenzen te overstijgen zonder ze te negeren.

Joseph Shabason's "The Thing is Sinking" komt van zijn recente ambient-jazz exploraties. Shabason, voorheen van Destroyer en DIANA, heeft zich de afgelopen jaren ontwikkeld tot een meester van meditatieve soundscapes. "The Thing is Sinking" voelt als precies dat—een langzaam zinken in contemplatie, in de diepte van winterse reflectie.

De selectie van Jack McDuff's "Summer Dream" is een moment van nostalgie. McDuff was een legende op de Hammond B-3 orgel, en "Summer Dream" herinnert ons eraan dat zelfs in de kortste dagen van het jaar, herinneringen aan warmere tijden een plaats hebben. Het is orgeljazz op zijn meest ontspannende—muziek die niet dwingt maar uitnodigt.

Tussen de jazz door opent zich een ruimte voor meditatieve hip-hop—een sequentie die begint met Goya Gumbani's "One Hand Washes The Other". Zijn album Warlord of the Weejuns is vernoemd naar de manier waarop Miles Davis zijn Weejun loafers droeg, en die connectie is geen toeval. Net als Miles blijft Gumbani herdefiniëren zonder zijn essentie te verliezen. Wat fascinerend is: Gumbani verschijnt als rode draad door meerdere tracks, ook op Shungu's "Talk To The Mass" en YUNGMORPHEUS' "Head Above the Water".

Die gemeenschappelijkheid definieert deze sequentie. Brusselse producer Shungu brengt met Fly Anakin, Gumbani en Fatima een collectieve meditatie. YUNGMORPHEUS levert zijn kenmerkende 'silky smooth' flow over August Fanon's productie—hip-hop dat niet dwingt maar uitnodigt. El Cousteau's "6 cornrows" brengt urbane D.C. chic, terwijl Niontay's "Top da top" de sequentie afsluit met explosieve energie. Van Brooklyn tot Brussel, van Miami tot Washington—dit is hip-hop als voortzetting van dezelfde spirituele zoektocht als de jazz die haar omringt.

De Heilige Middenweg: Percussieve Rituelen en Spirituele Momenten

Ergens rond het uur-merk gebeurt er iets magisch. De percussieve elementen die door het eerste uur geweven waren, komen samen in een rituele cadans die de rest van de uitzending zal definiëren.

Reginald Omas Mamode IV's "Yasiin's Lament" is zo'n moment. Mamode IV, een Britse producer en zanger, maakt muziek die soul, jazz en elektronische productie combineert op een manier die spiritueel aanvoelt zonder religieus te zijn. "Yasiin's Lament" is een eerbetoon aan Yasiin Bey (voorheen Mos Def), en het draagt die erfenis met een gratie die adembenemend is. De track zweeft tussen genres, tussen verleden en heden, tussen persoonlijk en universeel.

De overgang naar Floating Points' "Corner Of My Eye" is een van die momenten waarop je weet waarom je vinyl draait. Sam Shepherd, beter bekend als Floating Points, heeft altijd de gave gehad om elektronische muziek te maken die organisch aanvoelt. "Corner Of My Eye" komt van zijn recente werk en is hypnotiserend in zijn eenvoud—een track die langzaam ontvouwt, laag voor laag, tot je je realiseert dat je tien minuten hebt geluisterd zonder te bewegen.

The Cosmic Tones Research Trio sluit deze sectie af met "Ba Hi Yah", en wat een afsluiting. Dit trio—bestaande van Dwight Trible (vocals), Kamasi Washington (sax) en Ryan Porter (trombone)—maakt muziek die zowel avant-garde als toegankelijk is. "Ba Hi Yah" is spirituele jazz in de beste zin van het woord—muziek die transcendentie zoekt en vaak vindt.

Rituele Climax en Meditatieve Afsluiting

In hetweede uur opent komt Florian Pellissier Quintet terug met "The Weed", en plots begrijp je waarom deze LP een voltreffer is. "The Weed" is speels en serieus tegelijk, een track die groeit en verwildert zoals de titel suggereert. Het is jazz die niet bang is om te experimenteren, maar nooit zijn menselijkheid verliest.

Akira Ishikawa & Count Buffaloes' "Love" brengt ons naar Japan's rijke jazz-geschiedenis. Ishikawa was een pionier van de Japanse fusion-scene, en Count Buffaloes was zijn vehicle voor exploratie. "Love" komt uit de jaren '70 maar klinkt vandaag nog steeds fris—bewijs dat goede muziek geen vervaldatum heeft.

En dan komt Ramesh Shotham's "One Day in the Thar Desert". Shotham is een Indiase percussionist die decennia in Duitsland heeft doorgebracht, en zijn muziek weerspiegelt die dubbele identiteit. "One Day in the Thar Desert" is percussie als storytelling—ritmes die landschappen oproepen, die verhalen vertellen zonder woorden. Het is een van die tracks waarvan je niet wist dat je ze nodig had tot ze er zijn.

Wojtek Mazolewski's "Sylfy" vertegenwoordigt de Poolse jazz-scene die de laatste jaren steeds meer aandacht krijgt, en terecht. Mazolewski is een bassist die grenzen opzoekt, en "Sylfy" is een perfecte illustratie van waarom de Europese jazz-scene zo spannend is op dit moment.

Kahil El'Zabar's "From Your Heart - Live at 'mu'" sluit onze reis af, en wat een afsluiting. El'Zabar is een legende van de Chicago jazz-scene, een percussionist en componist die spirituele jazz heeft helpen definiëren. Deze live opname vangt de essentie van wat hij doet—muziek als meditatie, als gebed, als gemeenschap. Het is de perfecte afsluiting voor een reis die begon met contemplatie en eindigt met transcendentie.

Een Uitnodiging tot Dieper Luisteren

In deze kortste dagen van het jaar, wanneer het donker vroeg valt en de stilte tastbaar wordt, is er iets troostends aan muziek die niet vlucht van die realiteit maar erin duikt. Deze selectie vraagt om aandacht, om aanwezigheid, om de eenvoudige daad van luisteren zonder afleiding.

Dit zijn twee uur vinyl die de winterse stilte een rituele cadans geven—niet om de stilte te vullen, maar om haar te eren. Van nieuwe releases die de innovatie van jazz en hip-hop tonen, tot tijdloze opnames die herinneren waarom deze muziek belangrijker is dan ooit.

Listen via Mixcloud